Zmiana rozmiaru tekstu

-A A +A

Wykładowcy

 

Dr hab. Małgorzata Biernacka, prof. UPJPII, historyk sztuki nowożytnej, historyk sztuki XIX i XX wieku, urodzona w Warszawie (1956). Magisterium (1981) i doktorat (1989) na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie u ks. prof. dr. hab. Janusza St. Pasierba (ikonografia nowożytnej sztuki kościelnej w Polsce); habilitacja (2006) w Instytucie Sztuki Polskiej Akademii Nauk (Literatura symbol natura. Twórczość Edwarda Okunia wobec Młodej Polski i symbolizmu europejskiego, Warszawa 2004). Zatrudniona na Zamku Królewskim w Warszawie (1982–86), w Bibliotece Narodowej (1986–87), w Instytucie Sztuki PAN (1987–2013; od 2011 profesor nadzwyczajny). W Instytucie Historii Sztuki i Kultury UPJPII wykłada i prowadzi seminarium magisterskie od 2010 roku.

Zainteresowania badawcze: sztuka XIX i XX wieku, w tym ikonografia sztuki sakralnej, polskie środowisko artystyczne w Wielkiej Brytanii po 1945 roku, biografistyka (autorka setek haseł i redaktor wydawanego przez IS PAN Słownika artystów polskich i obcych w Polsce działających. Malarze, rzeźbiarze, graficy, t. 5‑9, Warszawa 1993–2013, t. 10, w przygotowaniu).

Kierownik grantów: „Źródła do historii fotografii polskiej”, „Bibliografia ilustracji w czasopismach polskich 1919–39”; uczestnik grantu: „Korpus dzieł malarskich Henryka Siemiradzkiego”.

Członek Stowarzyszenia Historyków Sztuki i Polskiego Instytutu Studiów nad Sztuką Świata (prezes Oddziału Warszawskiego).

Szczegółowe informacje pod linkiem: http://upjp2.edu.pl/edumod/pracownik/95/

 

 

 

Prof. dr hab. Juliusz Chrościcki, uczeń prof. Michała Walickiego i prof.  Jana Białostockiego. Magisterium Madonna z Dębego (IHS UW) nagrodzone przez Senat Akad. Uniwersytetu Warszawskiego. Praca doktorska Castrum Doloris. Z symboliki polskich pogrzebów od XVI do początku XIX wieku (Wydział Historyczny UW) wyróżniona przez SHS nagrodą im. Szczęsnego Dettloffa. Habilitacja Sztuka i polityka. Funkcje propagandowe sztuki w epoce Wazów 1587–1668 w roku 1981 (Wydział Historyczny UW). Tytuł naukowy profesora nauk humanistycznych w roku 1991. Profesor zwyczajny UW. Prodziekan i dziekan Wydziału Historycznego UW. Dwukrotny kandydat na rektora i prorektora UW.  W latach 1994–1998 profesor i dyrektor Centre de Civilisation Polonaise, Universite de Paris IV - Sorbonne. Od 1 października 2012 roku zatrudniony w Instytucie Historii Sztuki i Kultury UPJP II w Krakowie, od stycznia 2014 roku profesor zwyczajny. Przewodniczący Komitetu Nauk o Sztuce PAN (obecnie, trzecia kadencja).  Współtwórca i redaktor naczelny półrocznika „Barok. Historia-Literatura-Sztuka” (od 1994 roku). Redaktor „Rocznika Historii Sztuki”, „Perspective. Revue de INHA” (tomów nowożytnych), „Kroniki Zamkowej/The Castle Chronicle”. Długoletni członek rad muzealnych Zamku w Wersalu, Zamku Królewskiego w Warszawie, Pałacu w Wilanowie. Członek towarzystw naukowych w Polsce i za granicą. Znawca sztuki i kultury nowożytnej Europy. Autor licznych publikacji naukowych.

Szczegółowe informacje pod linkiem: http://upjp2.edu.pl/edumod/pracownik/793/

 

 

 

Dr Barbara Ciciora, urodzona w 1974 roku, doktor historii sztuki, kustosz Muzeum Narodowego w Krakowie. Studia magisterskie i doktoranckie ukończyła w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu Jagiellońskiego (praca magisterska Rzeźby Matki Boskiej, śś. Katarzyny i Małgorzaty z Iwanowic pod kierunkiem prof. dra hab. Jerzego Gadomskiego, 1998; rozprawa doktorska Matejko a średniowiecze. Zainteresowania – inspiracje – realizacje pod kierunkiem prof. dra hab. Wojciecha Bałusa, 2009).

Od 1998 roku pracuje w Muzeum Narodowym w Krakowie. Jest autorem i koordynatorem wystaw: Matejko a średniowiecze, Drzeworyty Matejki, Monachijskie malarstwo historyczne XIX wieku (projekt obejmował 3 wystawy: Nauczyciele Matejki, Grottgera, Gierymskich… Monachijskie malarstwo XIX wieku – w Gmachu Głównym Muzeum Narodowego w Krakowie, Matejko w Monachium – w Domu Jana Matejki, Helden und ihre Maler. Münchner Historienmalerei des 19. Jahrhunderts – w Museen der Stadt Bamberg, konferencję Europejskie malarstwo historyczne wieku XIX. Wzajemne powiązania – wspólne tematy – odrębności zorganizowaną we współpracy z Instytutem Historii Sztuki Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz pokaz filmów pt. Ludwig II Bawarski. Król bajkowy szalony czy genialny, zorganizowany we współpracy z Domem Norymberskim); ponadto koordynowała projekt Modernizacja galerii stałych Muzeum Narodowego w Krakowie oraz współuczestniczyła w projekcie Nowe Sukiennice, w ramach którego, wraz z dr Aleksandrą Krypczyk, jest współautorem ekspozycji Galeria Sztuki Polskiej XIX wieku w Sukiennicach. Obecnie w Domu Jana Matejki opracowuje katalog rozumowany rysunków Jana Matejki w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie.

Od 2011 roku pracuje w Instytucie Historii Sztuki i Kultury Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie, gdzie rozwija zainteresowania badawcze związane ze sztuką XIX wieku, malarstwem historycznym oraz muzeologią.

Do najważniejszych stypendiów badawczych należą: stypendium rządowe Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2001), stypendium Haus der Geschichte der Bundesrepublik Deutschland (2003), stypendium Institut National d’Historie de l’Art (2011) oraz stypendia im. Zdziarskiej-Zaleskiej (2007) i Fundacji Lanckorońskich (2014, 2016) przyznawane przez Polską Akademię Nauk.

Szczegółowe informacje pod linkiem: http://upjp2.edu.pl/edumod/pracownik/454/

 

 

 

Dr Sławomir Dryja urodził się 1 maja 1964 w Krakowie. Jest absolwentem IX LO im. Zygmunta Wróblewskiego w Krakowie. W roku 1988 ukończył studia w Instytucie Archeologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. W roku 1995 w tymże Instytucie uzyskał stopień doktora. Kierował licznymi pracami wykopaliskowymi, w tym na zamkach w Bobolicach, Mirowie i Rabsztynie. W latach 2005–2010  kierował (wspólnie z dr. C. Buśko) badaniami archeologicznymi prowadzonymi po wschodniej stronie Rynku Głównego w Krakowie. Współautor koncepcji ekspozycji Podziemny Rynek (w roku 2010 został odznaczony przez Prezydenta Miasta Krakowa odznaką Honoris Gratia za współorganizację tejże ekspozycji). Od roku 2010 współpracownik, a od roku 2012 pracownik Instytutu Historii Sztuki i Kultury Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie. Od roku 2014 członek kolegium redakcyjnego „Folia Historica Cracoviensia”, a od roku 2015 sekretarz tego czasopisma. Od roku 2014 kierownik Pracowni Dziejów Kultury Materialnej. W ramach praktyk organizowanych dla studentów Instytutu Historii Sztuki i Kultury kierował pracami archeologicznymi na terenie dworu obronnego w Graboszycach (w 2011 roku) oraz zamku w Mirosławcu (w latach 2013–2015). Autor i współautor wielu publikacji z zakresu archeologii oraz historii piwowarstwa. Członek założyciel Polskiego Stowarzyszenia Piwowarów Domowych, współpracownik czasopisma „Piwowar”. Jego pasja naukowa i hobby to piwowarstwo historyczne.

Szczegółowe informacje pod linkiem: http://upjp2.edu.pl/edumod/pracownik/557/

 

 

 

 

 

Dr Beata Frey-Stec, urodziła się w 1958 roku w Krakowie, tytuł magistra uzyskała w 1983 roku na podstawie pracy Średniowieczne emalie z Limoges w zbiorach polskich, stopień doktora uzyskała w 1997 roku na podstawie rozprawy Renesansowe fryzy podstropowe na zamku wawelskim. Od 1991 roku była zatrudniona na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie (obecny Uniwersytet Papieski Jana Pawła II). Jej zainteresowania badawcze skupiają się na oddziaływaniu sztuki europejskiej na sztukę polską w czasach nowożytnych (zwłaszcza za pośrednictwem grafiki), sztuka krakowska w czasach nowożytnych (zwłaszcza malarstwo), rzemiosło artystyczne (zwłaszcza emalierstwo), konserwacja dzieł sztuki.

Szczegółowe informacje pod linkiem: http://upjp2.edu.pl/edumod/pracownik/143/

 

 

 

 

 

Dr Tomasz Graff, urodzony w Wadowicach. Historyk, mediewista, badacz dziejów i kultury czasów nowożytnych.

Długoletni sekretarz Zarządu Towarzystwa Naukowego „Societas Vistulana”, członek Komisji Środkowoeuropejskiej Polskiej Akademii Umiejętności i Polskiego Towarzystwa Historycznego. 

W 2001 roku obronił magisterium, a w 2006 roku pracę doktorską na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jego mistrzem naukowym jest prof. dr hab. Krzysztof Baczkowski. Jest autorem i redaktorem kilkunastu książek oraz ponad setki publikacji naukowych oraz popularnonaukowych. Zajmuje się głównie kulturą religijną i intelektualną polskich elit kościelnych i uniwersyteckich oraz kulturą i życiem codziennym doby staropolskiej. Współautor komentarza do Annales Jana Długosza, miłośnik i badacz historii rodzinnego miasta. Obecnie opracowuje biografię Marcina Wadowity (zm. 1641). Szczególne miejsce w jego badaniach zajmuje także postać kardynała Zbigniewa Oleśnickiego oraz św. króla Jadwigi (zob. wystąpienie konferencyjne nt. świętej Jadwigi: https://www.youtube.com/watch?v=u83QdH9PaVg).

Wspólnie z synem Karolem napisał syntezę średniowiecznych dziejów Polski. Jest członkiem Redakcji czasopisma „Folia Historica Cracoviensia”. Otrzymał m.in. stypendium MEN i stypendium Stanisława Estreichera. W 2012 roku został wybrany na stanowisko z-cy dyrektora d/s studenckich Instytutu Historii Sztuki i Kultury UPJPII.

Szczegółowe informacje pod linkiem: http://upjp2.edu.pl/edumod/pracownik/158/

 

 

 

Dr Piotr Ł. Grotowski, urodzony w 1973 roku, historyk sztuki, bizantynista, adiunkt w Katedrze Historii Sztuki Starożytnej i Średniowiecznej Instytutu Historii Sztuki i Kultury Uniwersytetu Jana Pawła II w Krakowie. Absolwent historii sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim, studiował także na Uniwersytecie w St. Andrews (Szkocja) i na Uniwersytecie Arystotelesa w Tesalonice. Po uzyskaniu stopnia naukowego doktora (2003) prowadził badania m. in. w Instytucie Warburga (School of Advanced Studies) w ramach stażu Fundacji Andrew W. Mellona (2006) oraz w Dumbarton Oaks w Waszyngtonie jako uczestnik programu Fulbrighta (2009-2010).

Od stycznia do grudnia 1998 roku pracował jako asystent w dziale Militariów Muzeum Narodowego w Krakowie. Od roku 2003 prowadził wykłady z historii sztuki na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego, Uniwersytecie Jagiellońskim i Wyższej Szkole Wschodnioeuropejskiej w Przemyślu, a gościnnie także na innych uczelniach (King's College w Londynie, Uniwersytet Londyński). Jest członkiem Komisji Historii Sztuki Polskiej Akademii Umiejętności, Komisji Bizantynologicznej PTH (dawniej PAN) oraz Krakowskiego Oddziału Stowarzyszenia Historyków Sztuki.

Jego zainteresowania naukowe skupiają się wokół problemów związanych z architekturą wczesnobizantyńską (VI–IX w.), ikonografią świętych oraz zagadnieniami szeroko rozumianej komunikacji wizualnej w sztuce krajów przynależących do kultury bizantyńskiej (VI–XV w.). W szczególności zajmuje się teorią obrazu, rekonstrukcją poziomów przekazu treściowego oraz jego teologicznymi i cywilizacyjnymi aspektami i wynikającymi z nich ograniczeniami. Kwestiom metodologicznym poświęcone są międzynarodowe jesienne sympozja z zakresu sztuki i archeologii Bizancjum organizowane przez niego we współpracy z Instytutem Historii Sztuki UJ. W zakres jego prac badawczych wchodzą także zagadnienia związane z obecnością kultury bizantyńsko-ruskiej w dziejach sztuki polskiej, przede wszystkim freski w kościołach za pierwszych Jagiellonów oraz malarstwo ikonowe na terenie Rusi Czerwonej.

Za swoje prace badawcze został nagrodzony Nagrodą w XLIX konkursie im. Szczęsnego Dettloffa (2004), stypendium dla młodych naukowców Fundacji na Rzecz Nauki Polskiej (2004–2005) i Nagrodą Klio w kategorii monografii naukowej za książkę Święci wojownicy w sztuce bizantyńskiej (2011).

http://www.byzantinesymposium.com

Szczegółowe informacje pod linkiem: http://upjp2.edu.pl/edumod/pracownik/159/

 

 

 

 

 

Dr Dobrosława Horzela uzyskała magisterium w roku 2000 na Wydziale Historycznym UJ na podstawie pracy pt. Tryptyk Trójcy Świętej w katedrze na Wawelu, napisanej pod kierunkiem prof. dr hab. Jerzego Gadomskiego. Doktoryzowała się w roku 2011 na Wydziale Historycznym UJ na podstawie dysertacji pt. Późnogotycka rzeźba drewniana w Małopolsce ok. 1440–1477, napisanej pod kierunkiem dr hab. Marka Walczaka. Interesuje się polską i europejską sztuką gotycką, a w szczególności rzeźbą drewnianą oraz malarstwem witrażowym.

W roku 2012 opublikowała książkę Późnogotycka rzeźba drewniana w Małopolsce ok. 1440–1477 (Societas Vistulana, Kraków). Jest członkiem Polskiego Komitetu Narodowego Corpus Vitrearum International, kieruje projektem badawczym „Korpus witraży średniowiecznych w Polsce”. Należy do zespołów redakcyjnych czasopism „Folia Historiae Artium” oraz „Artibus et Historiae”.

Szczegółowe informacje pod linkiem: http://upjp2.edu.pl/edumod/pracownik/798/

 

 

 

Dr hab. Maria Hussakowska – Szyszko, ur. 1947, habilitowała się z zakresu historii sztuki nowoczesnej w 2003 roku. W latach 1971–2015 pracowała w Zakładzie Sztuki Nowoczesnej Instytutu Historii Sztuki UJ. Przewodnicząca w latach 2005–2011 Rady Programowej Muzealniczych Studiów Kuratorskich funkcjonujących przy IHS UJ. Od roku 2015 związana z Instytutem Historii Sztuki i Kultury UPJPII. Członkini  Polskiej Sekcji AICA (International  Association of Art Critics). Przewodnicząca Kapituły Ekspertów Małopolskiej Fundacji „Znaki czasu”; Przewodnicząca Rady programowej Muzeum Fotografii w Krakowie (od 2010); Partner międzynarodowego programu Leonardo Lifelong Learning Świat sztuki. Modele kształcenia i współpracy w sztuce współczesnej. Autorka książek: Minimalizm w sztukach wizualnych. Demitologizacja pojęcia awangardy w amerykańskim środowisku artystycznym lat sześćdziesiątych, Instytut Historii Sztuki UJ, Kraków 2003; Spadkobiercy Duchampa? Negacja sztuki w amerykańskim środowisku artystycznym, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1984.

Redaktorka książek: Display. Strategie wystawiania, red. Maria Hussakowska, Ewa Małgorzata Tatar, Universitas, Kraków 2012; Talking about Exhibition/Rozmawiając o wystawie, red. Maria Hussakowska Kraków 2012, Instytut Historii Sztuki UJ, Leonardo da Vinci – Projekty partnerskie.

Jej zasadnicze pole badawcze to strategie artystyczne w sztukach wizualnych po 1945 roku, anglosaska teoria i krytyka artystyczna, a także specyfika medium wystawy, historia kuratorstwa i szeroko pojęta problematyka ekspozycji.

Szczegółowe informacje pod linkiem: http://upjp2.edu.pl/edumod/pracownik/1142/

 

 

 

 

Dr hab. Bogusław Krasnowolski, prof. UPJPII, ur. w 1943 roku w Krakowie, profesor Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie oraz wykładowca teorii konserwacji zabytków w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Ukończył historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie doktoryzował się pod kierunkiem prof. Tadeusza Chrzanowskiego (książka: Historia klasztoru Benedyktynek w Staniątkach). Rozprawa habilitacyjna (Lokacyjne układy urbanistyczne na obszarze Ziemi Krakowskiej w XIII i XIV wieku) była podsumowaniem trzydziestoletnich badań.

Jest autorem licznych prac naukowych (10 książek, około 200 artykułów i rozdziałów w pracach zbiorowych) z dziedziny historii sztuki i urbanistyki oraz ochrony zabytków. Od 1990 roku jest wiceprzewodniczącym Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa.

Szczegółowe informacje pod linkiem: http://upjp2.edu.pl/edumod/pracownik/925/

 

 

 

Dr Natalia Krupa, w latach 2001–2004 odbyła studia licencjackie na kierunku kulturoznawstwo–mediteraneistyka na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W roku 2007 ukończyła studia magisterskie na kierunku sztuka sakralna, specjalność: konserwacja tkanin zabytkowych oraz studium pedagogiczne w zakresie sztuk plastycznych Papieskiej Akademii Teologicznej. Tego samego roku odbyła staż organizowany przez Departament of Archaeology, University of Cambridge, Cisterna Grande, Crustumerium, uzyskała nagrodę Rektora Papieskiej Akademii Teologicznej za pracę magisterską napisaną na Wydziale Historii oraz podjęła pracę w Pracowni Konserwacji Tkanin przy Katedrze na Wawelu na stanowisku konserwatora tkanin zabytkowych. W roku 2009 ukończyła studia podyplomowe Nowoczesne techniki analityczne dla konserwacji obiektów zabytkowych na Wydziale Chemii na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 2011 uzyskała stopień doktora nauk humanistycznych w dyscyplinie historia sztuki w Instytucie Sztuki Polskiej Akademii Nauk w Warszawie na podstawie pracy Włoskie tkaniny aksamitne z XV i XVI wieku ze zbiorów Skarbca Katedralnego na Wawelu. Pochodzenie, styl i warsztat technologiczny, napisanej pod kierunkiem ks. prof. dr hab. Andrzeja Witko. W roku 2011 ukończyła studia podyplomowe na Politechnice Łódzkiej Analiza i dokumentacja zabytków tekstylnych. W roku 2012 została zatrudniona na stanowisku asystenta w Instytucie Historii Sztuki i Kultury UPJPII oraz objęła kierownictwo Pracowni Badań i Konserwacji Tkanin Zabytkowych UPJPII.

W roku 2014 została odznaczona brązowym medalem Jana Pawła II za zasługi dla Archidiecezji Krakowskiej. Autorka prac konserwatorskich późnośredniowiecznych i nowożytnych tekstyliów. Obszar zainteresowań badawczych obejmuje głównie zagadnienia dotyczące wykorzystania nowoczesnych technik analitycznych w datowaniu i ocenie stanu zachowania tkanin zabytkowych.

http://konserwacjatkanin.pl/

Szczegółowe informacje pod linkiem: http://upjp2.edu.pl/edumod/pracownik/551/

 

 

 

 Dr hab. Kazimierz Kuczman, prof. UPJPII, historyk sztuki. W latach 1965–1970 odbył studia na Wydziale Filozoficzno-Historycznym UJ. Pracę magisterską pt. Portret Stanisława Tęczyńskiego w Państwowych Zbiorach Sztuki na Wawelu, napisał pod kierunkiem prof. dr. hab. Jerzego Szablowskiego. W roku 1984 doktoryzował się na UJ w oparciu o pracę  Refleksy sztuki włoskiej w polskim malarstwie sztalugowym XVI wieku; promotor prof.  J. Szablowski. Habilitował się na UJ w roku 2006 w oparciu o dorobek i książkę Renesansowe Głowy wawelskie. Pracuje od roku 1970, przez dziewięć  miesięcy w BWA w Krakowie, następnie, do przejścia na emeryturę w roku 2012, w Państwowych Zbiorach Sztuki na Wawelu (od roku 1994 – Zamku Królewskim na Wawelu. Państwowych Zbiorach Sztuki), w dziale wydawnictw, od roku 1982 jako kierownik i sekretarz redakcji, następnie, od roku 1991 jako kierownik działu malarstwa, grafiki i rzeźby. W roku 2005 odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski „za wybitne zasługi w rozwoju muzealnictwa”. Brał udział w akcjach inwentaryzacji zabytków Krakowa i na Ukrainie. Wykładał w Liceum Sztuk Plastycznych w Krakowie, na Wydziale Turystyki i Rekreacji AWF w Krakowie, w Podyplomowym Studium Muzealnym UJ, w Instytucie Historii Sztuki UJ. W latach 2007–2010 kierował Katedrą Historii Kultury i Sztuki w Instytucie Kulturoznawstwa Wyższej Szkoły Filozoficzno-Pedagogicznej „Ignatianum”. Od roku 2009 jest zatrudniony w Instytucie Historii Sztuki i Kultury UPJPII w Krakowie, od roku 2012 na stanowisku profesora nadzwyczajnego; w latach 2012–2016 dyrektor instytutu. Członek Stowarzyszenia Historyków Sztuki, w latach 1985–1989 prezes oddziału krakowskiego. W latach 1985–1995 członek Komisji Teorii i Historii Sztuki PAN, od roku 1995 członek, sekretarz Komisji Historii Sztuki PAU. Członek Narodowego Komitetu Historii Sztuki; członek Rad Muzeów: Zamku Królewskiego na Wawelu (dwie kadencje), Muzeum Okręgowego w Rzeszowie (jedna kadencja), od roku 2004  Muzeum Regionalnym w Stalowej Woli. Stypendysta Fundacji Umiastowskiej, włoskiego MSZ, MKiS, Fundacji Lanckorońskich (pięciokrotnie), a także Fundacji Janineum.

Zainteresowania naukowe:

malarstwo nowożytne polskie i włoskie, sztuka związana z Wawelem.

Szczegółowe informacje pod linkiem: http://upjp2.edu.pl/edumod/pracownik/222/

 

 

 

Dr hab. Marta Leśniakowska, prof. UPJPII i PAN, historyczka sztuki, wykładowca akademicki i visiting professor, promotorka i recenzentka wielu prac naukowych, ma rozległe zainteresowania badawcze obejmujące studia nad problematyką nowoczesnej architektury i kultury wizualnej, zwłaszcza fotografii, ich historią, teorią i krytyką w perspektywie transdyscyplinarnej, oraz metodologią historii sztuki i jej historią jako dyscypliną akademicką. Jest także aktywna jako krytyczka sztuki i kuratorka kilku wystaw sztuki współczesnej. Autorka dziesięciu książek (m. in. Polski dwór: wzorce architektoniczne, mit, symbol, wyd. 1: 1992, wyd. 2: 1996; Co to jest architektura?, 1996; Architekt Jan Koszczyc Witkiewicz (1881–1958) i budowanie w jego czasach, 1998) oraz wielu tekstów naukowych,  publikuje m.in. w „Tekstach Drugich”, „Kontekstach”, „Modusie”, „Biuletynie Historii Sztuki”, „Roczniku Historii Sztuki”, „Nowych Książkach”, w krajowych i zagranicznych publikacjach zbiorowych. Jest członkiem naukowych gremiów eksperckich (m.in. MNiSW, NCN, NPRH, Fundacji na Rzecz Nauki Polskiej), Rad Programowych (Narodowej Galerii Sztuki Zachęta – dwukrotnie, Rady d.s. Zabytkowego Kampusu SGH) oraz Fundacji zajmujących się współczesną kulturą artystyczną (Profile, Centrum Architektury, Kultura Miejsca, Stowarzyszenia Liber Pro Arte).

Współpracuje z instytucjami zajmującymi się zabytkami jako doradca i ekspert, a od 2004 roku jest członkiem Społecznej Rady Ochrony Dziedzictwa Kulturowego przy Prezydencie m.st. Warszawy. W uznaniu tych zasług została w 2014 roku odznaczona przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego srebrnym Medalem Zasłużona Kulturze Gloria Artis. Aktywność naukową i krytyczną łączy z czynnie uprawianą fotografią; brała udział w kilkunastu wystawach w kraju i za granicą, uzyskując szereg nagród (kilka prac w kolekcjach prywatnych i w publicznych, w tym m.in. w zbiorach Muzeum Narodowego we Wrocławiu). Mieszka w Warszawie.

Szczegółowe informacje pod linkiem: http://upjp2.edu.pl/edumod/pracownik/229/

 

 

 

 

 

Prof. dr hab. Adam Małkiewicz, dr nauk humanistycznych, dr hab. w zakresie historii sztuki, prof. zwyczajny w Instytucie Historii Sztuki i Kultury UPJPII, emerytowany profesor UJ, były dyrektor Instytutu Historii Sztuki UJ, były kierownik Zakładu Historii Sztuki Nowożytnej UJ, były wicedyrektor Muzeum Narodowego w Krakowie (1992–1996), członek czynny Polskiej Akademii Umiejętności, przewodniczący Komisji Historii Sztuki PAU, członek Komitetu Nauk o Sztuce PAN, członek honorowy Stowarzyszenia Historyków Sztuki, były redaktor naczelny serii „Prace z Historii Sztuki Zeszyty Naukowe UJ” i „Folia Historiae Artium” (PAU), członek komisji redakcyjnej „Folia Historiae Artium”, „Rocznika Historii Sztuki” (PAN), „Studia Waweliana” i „Rocznika Krakowskiego”, członek Rad Muzealnych Muzeum Narodowego w Krakowie i Zamku Królewskiego na Wawelu.

Szczegółowe informacje pod linkiem: http://upjp2.edu.pl/edumod/pracownik/242/

 

 

 

 

 

Dr Andrzej Siwek, absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego – historyk archiwista (1987) i historyk sztuki (1991). Doktor nauk technicznych w dziedzinie architektura i urbanistyka (Politechnika Krakowska, 2014). W latach 1992–2006 pracował w Wojewódzkim Urzędzie Ochrony Zabytków w Krakowie, w latach 1997–2006 pełnił obowiązki zastępcy Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie. Od 1994 roku współpracuje z Regionalnym Ośrodkiem Studiów i Ochrony Środowiska Kulturowego w Krakowie, od 2006 roku kieruje Regionalnym Ośrodkiem Badań i Dokumentacji Zabytków w Krakowie (od 2011 roku pod nazwą Narodowy Instytutu Dziedzictwa, Oddział Terenowy w Krakowie). Współpracuje jako dydaktyk z kilkoma krakowskimi uczelniami. Autor i współautor publikacji naukowych i popularyzatorskich z zakresu historii sztuki, ochrony dóbr kultury oraz dokumentacji i opinii konserwatorskich.

Zainteresowany problematyką krajobrazu w ochronie zabytków oraz zarządzaniem dziedzictwem. Współautor wniosków o wpis na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO – Drewniane kościoły Małopolski (2003), Drewniane cerkwie regionu Karpat w Polsce i na  Ukrainie (2013) oraz koordynator opracowania dotyczącego rozszerzenia wpisu Kopalni Wieliczka  o wyrobiska kopalni soli w Bochni, jako Wieliczka i Bochnia Królewskie Kopalnie Soli (2013). Hobby: podróże, wędrówki górskie, ceramika europejska.

Szczegółowe informacje pod linkiem: http://upjp2.edu.pl/edumod/pracownik/562/

 

 

 

 

 

Dr Józef Skrabski, w roku 1999 ukończył studia magisterskie w Instytucie Historii Sztuki UJ. W roku 2004 uzyskał stopień doktora (Wydział Historyczny UJ). Stypendysta Uniwersytetu St-Andrews w Szkocji (2000), The Robert Anderson Charitable Trust (2002, Londyn), Fundacji Lanckorońskich (Rzym 2002, Wiedeń 2007); w latach 2004–2005 stypendium naukowe w Bibliotece Hertziana w Rzymie. Od roku 2005 zatrudniony w Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie, opiekun Koła Naukowego. Dwukrotny laureat nagrody Rektora UPJPII (2006, 2009). Od 2007 roku kieruje Pracownią Inwentaryzacji i Digitalizacji Zabytków UPJPII, w roku 2010 został wybrany na stanowisko Zastępcy Dyrektora Instytutu Historii Sztuki i Kultury UPJPII, od roku 2012 pełni funkcję Prodziekana Wydziału Historii i Dziedzictwa Kulturowego UPJPII. Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2010).

W 2011 roku otrzymał nagrodę im. Szczęsnego Morawskiego za książkę Kościoły Grybowa. Monografia historyczno-artystyczna (Kraków 2010). Tegoż roku odznaczony przez Starostę Nowosądeckiego „Srebrnym Jabłkiem Sądecczyzny”. Jego zainteresowania naukowe koncentrują się na architekturze i rzeźbie barokowej w Polsce, mecenacie artystycznym rodziny Sanguszków, sztuce dawnych kresów Rzeczypospolitej a ostatnio problematyce artystycznej i dziejach kościoła narodowego w Rzymie oraz rzemiośle artystycznym Małopolski. 

Szczegółowe informacje pod linkiem: http://upjp2.edu.pl/edumod/pracownik/324/

 

 

 

 

 

Dr Natasza Styrna ukończyła studia magisterskie w 1995 roku oraz oraz uzyskała dyplom w pracowni wklęsłodruku Instytutu Wychowania Plastycznego Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie. W 1998 roku ukończyła studia magisterskie w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Studiowała również na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie (2001/2002). W roku 2007 uzyskała stopień doktora nauk humanistycznych na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Stypendystka Uniwersytetu Jagiellońskiego, Rządu Izraela (Jerozolima), Hanadiv Foundation (Jerozolima), Fundacji Lanckorońskich (Wiedeń), DAAD (Heidelberg), CEEPUS (Budapeszt). Współpracowała z wieloma instytucjami kulturalnymi w Krakowie. Wystawa przygotowana według jej scenariusza w 2008 roku w Muzeum Historycznym Miasta Krakowa Artyści żydowscy w Krakowie 1873–1939 została wyróżniona w Konkursie na Wydarzenie Muzealne Roku SYBILLA, organizowanym przez MKiDN.

W roku 2009 opublikowała książkę Zrzeszenie Żydowskich Artystów Malarzy i Rzeźbiarzy w Krakowie 1931–1939. Od 2010 roku jest zatrudniona w w Instytucie Historii Sztuki i Kultury Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II. Zajmuje się historią sztuki XX wieku, a w szczególności dorobkiem artystycznym mniejszości żydowskiej. Opublikowała na ten temat szereg artykułów w języku polskim, angielskim, francuskim, niemieckim oraz węgierskim.

Szczegółowe informacje pod linkiem: http://upjp2.edu.pl/edumod/pracownik/339/

 

 

 

 

 

Dr hab. Ryszard Szmydki, prof. UPJPII, urodził się 24 sierpnia 1948 roku w Złotoryi. W latach 1966–1972 odbył studia w zakresie historii sztuki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W 1972 roku wyjechał do Belgii na dalsze studia w zakresie historii sztuki na Universite Catholique de Louvain a następnie w Katholieke Universiteit w Leuven. Uzyskał stypendium Rektora Katholieke Universiteit Leuven, został zatrudniony na stanowisku asystenta u prof. dra J. K. Steppe. Uzyskał również stypendia niemieckich organizacji naukowych, m.in. Kathol. Akademischer Auslaender Dienst w Bonn. Doktorat obronił w Leuven w 1984  u prof. dra Mauritsa Smeyersa oraz prof. dra J.K. Steppe na temat antwerpskich retabulów w Polsce, głównie w Gdańsku. Został za niego nagrodzony przez Koninklijke Academie voor Wetenschappen, Letteren en Schone Kunsten van Belgie. Jego praca doktorska została wydana przez wspomnianą Akademię w 1986 roku.

Po roku 1987 prowadził systematyczne badania archiwów europejskich w Paryżu, Brukseli, Antwerpii, Mons, Hadze, Amsterdamie, Gdańsku  i Warszawie z punktu widzenia relacji artystycznych pomiędzy Niderlandami i Polską w wiekach XVI i XVII, co dało podstawę do napisania obronionej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w 2010 roku habilitacji o dyplomatyczno–artystycznych kontaktach Zygmunta III Wazy z Niderlandami Południowymi. Obszar jego zainteresowań naukowych obejmuje europejską sztukę nowożytną, a w szczególności relacje artystyczne i kulturalne pomiędzy Niderlandami i Polską od XVI do XVIII wieku.

Szczegółowe informacje pod linkiem: http://upjp2.edu.pl/edumod/pracownik/354/

 

 

 

 

 

Dr hab. Dariusz Tabor, prof. UPJPII, (ur. 1958), ksiądz, zmartwychwstaniec, historyk sztuki mediewista, teolog; profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie, kierownik Katedry Historii Sztuki Starożytnej i Średniowiecznej (doktorat 2001, habilitacja 2010).

Główne obszary zainteresowań naukowych: średniowieczne  malarstwo książkowe, sztuka cystersów od XII do XV wieku, treści ideowe sztuki średniowiecznej, średniowieczna egzegeza Biblii i średniowieczna retoryka jako czynniki inspirujące sztuki plastyczne. Opublikowane książki: Iluminacje cysterskich kodeksów śląskich XIII wieku (Kraków 2004), Malarstwo książkowe na Śląsku w XIV wieku (Kraków 2008). Hobby: krajoznawstwo i literatura J. R. R. Tolkiena.

Szczegółowe informacje pod linkiem: http://upjp2.edu.pl/edumod/pracownik/358/

 

 

 

 

 

Ks. dr Szymon Tracz, kapłan diecezji bielsko-żywieckiej (święcenia kapłańskie 6 VI 1998), Zastępca Dyrektora Instytutu Historii Sztuki i Kultury UPJPII w Krakowie, Diecezjalny Konserwator Zabytków i Sztuki Sakralnej Diecezji Bielsko-Żywieckiej, Przewodniczący Diecezjalnej Komisji Architektury i Sztuki Sakralnej Diecezji Bielsko-Żywieckiej, członek Stowarzyszenia Historyków Sztuki (oddział krakowski), stypendysta Fundacji Lanckorońskich (Florencja 2015). Mediewista, autor wielu publikacji naukowych i popularnonaukowych. W Instytucie Historii Sztuki i Kultury UPJPII w Krakowie prowadzi zajęcia z zakresu historii sztuki średniowiecznej polskiej oraz historii estetyki. Główny obszar jego zainteresowań badawczych obejmuje ikonografię chrześcijańską, średniowieczną sztukę polską, malarstwo włoskiego Trecenta i Quattrocenta oraz zagadnienia związane z italianizmem w Europie Środkowej w średniowieczu.

Szczegółowe informacje pod linkiem: http://upjp2.edu.pl/edumod/pracownik/359/

 

 

 

Dr hab. Ewa Wiłkojć, urodzona w 1958 roku w Krakowie. W latach 1979–1984 studiowała na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, Wydział Konserwacji i Restauracji Dzieł Sztuki. Działalność zawodową rozpoczęła w latach 1984–1987 we współpracy z P. P. Sztuka Polska w zakresie konserwacji malarstwa ściennego i sztalugowego. Uczestniczyła w pracach przy transferze malowideł ściennych z dworu w Mirogonowicach. Zajmowała się też konserwacją rzeźb gotyckich z Muzeum Piastów Śląskich w Brzegu. W latach 1987–1997 pracowała w Muzeum Narodowym w Krakowie na stanowisku konserwatora dzieł sztuki, w Pracowni Konserwacji Malarstwa i Rzeźby w Sukiennicach. Przeprowadziła wówczas konserwację ponad 60 cennych obiektów od średniowiecznego malarstwa tablicowego po obrazy z wieku XX. W roku 1998 objęła stanowisko Głównego Konserwatora Muzealnego oraz Kierownika Pracowni Konserwacji Malarstwa, Rzeźby i Rzemiosła Artystycznego w Zamku Królewskim na Wawelu. W trakcie pracy na Zamku Królewskim na Wawelu przeprowadziła konserwację wielu cennych obiektów.

W 2008 roku obroniła pracę doktorską na temat „Wpływ środków konsolidujących na właściwości drewna lipy o różnym stopniu degradacji” w SGGW w Warszawie, Wydział Technologii Drewna. Odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi w 2010 roku. W 2011 roku uzyskała Certyfikat PRINCE 2, Akademii Zarządzania Muzeum MKiDN. W roku 2013 uzyskała stopień doktora habilitowanego.

Prowadziła szereg projektów badawczo-konserwatorskich, m.in „Kompleksowa konserwacja kolekcji obrazów włoskiego renesansu z kolekcji Lanckorońskich”, „Kompleksowa konserwacja obrazu Jana Matejki Hołd Pruski”, „Konserwacja obrazu Sandro Botticelli’ego Madonna z Dzieciątkiem i aniołami,  „Kompleksowa konserwacja dioramy T. Popiela i Z. Rozwadowskiego Bitwa pod Grunwaldem”, „Badania zanieczyszczeń stałych i gazowych w komnatach Zamku Królewskiego na Wawelu w celu określenia zagrożeń, jakie powodują dla obiektów”, „XVII-wieczny obraz Stanisław Żółkiewski przedstawia Zygmuntowi III i królewiczowi Władysławowi na Sejmie w 1611 roku pojmanych carów Szujskich”.

Szczególnym przedmiotem jej zainteresowań jest konserwacja obiektów na podobraziu drewnianym. Podsumowaniem długoletnich badań i prac konserwatorskich była publikacja Chrystus błogosławiący dzieci” Lucasa Cranacha Starszego w zbiorach Zamku Królewskiego na Wawelu w świetle badań i działań konserwatorskich (2012) oraz wystawa „Odzyskane piękno. Obraz Lucasa Cranacha Starszego Chrystus błogosławiący dzieci po konserwacji”.

Szczegółowe informacje pod linkiem: http://upjp2.edu.pl/edumod/pracownik/1026/

 

 

 

 

 

Ks. prof. dr hab. Andrzej Witko, jest autorem licznych publikacji naukowych, interesuje się historią sztuki nowożytnej, ikonografią chrześcijańską, sztuką hiszpańską, duchowością w sztuce, obrazem i kultem Bożego Miłosierdzia, sztuką Krakowa oraz filozofią sztuki. Tytuł profesorski: 2014, Sewilskie malarstwo siedemnastego wieku. Od wizji mistycznych do martwych natur, Polska Akademia Nauk w Warszawie. Habilitacja: 2002, Sztuka w służbie Zakonu Trójcy Świętej w siedemnastym i osiemnastym stuleciu, Polska Akademia Nauk w Warszawie. Doktorat: 1994, Nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego według bł. Faustyny Kowalskiej, Papieska Akademia Teologiczna w Krakowie. Magisterium: 1991, Groby królewskie w katedrze wawelskiej w XIX stuleciu, Papieska Akademia Teologiczna w Krakowie.

Jest członkiem Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych św. Telma w Hiszpanii, Komitetu Nauk o Sztuce Polskiej Akademii Nauk oraz Komisji Historii Sztuki Polskiej Akademii Umiejętności. Uhonorowany m.in. nagrodą Prezesa Rady Ministrów za najlepszą habilitację, nagrodą Krakowska Książka Miesiąca oraz nagrodą Szczęsnego Dettloffa.

Szczegółowe informacje pod linkiem: http://upjp2.edu.pl/edumod/pracownik/374/

 

 

 

Dr hab. Andrzej Włodarek, prof. UPJPII i prof. ISPAN, urodził się w roku 1955 w Częstochowie. W 1974 roku rozpoczął studia na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, kierunek filologia rosyjska, a od 1978 roku również na Wydziale Filozoficzno-Historycznym, kierunek historia sztuki. W 1980 roku uzyskał magisterium z filologii rosyjskiej na podstawie pracy: Poezja Zinaidy Gippius, napisanej pod kier. prof. dr hab. J. Szymak-Reifer, a w roku 1985 magisterium z historii sztuki na podstawie pracy: Gotycki kościół benedyktynów w Tyńcu, napisanej pod kier. prof. dr hab. K. Żurowskiej.

W roku 1998 na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego uzyskał stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w zakresie nauk o sztuce na podstawie rozprawy doktorskiej: Bursa Kanonistów na tle architektury budowli fundacji Jana Długosza oraz architektury Krakowa. W roku 2002 w Instytucie Sztuki Polskiej Akademii Nauk w Warszawie uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie historii sztuki, na podstawie książki habilitacyjnej: Architektura średniowiecznych kolegiów i burs Uniwersytetu Krakowskiego. Zajmuje się problematyką sztuki średniowiecznej polskiej, szczególnie architekturą, rzeźbą i malarstwem gotyckim.

Przebywał na stypendiach naukowych w Rzymie (1991), Wilnie (1992), Londynie (1995) i Pradze (2001, 2004).

W latach 1986–1987 był zatrudniony Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu Jagiellońskiego,  w roku 1987 rozpoczął pracę w krakowskiej filii Instytutu Sztuki PAN w Warszawie. Od roku  2007 jest związany z Papieską Akademią Teologiczną w Krakowie, obecnie Uniwersytetem Papieskim Jana Pawła II, gdzie jest zatrudniony w Instytucie Historii Sztuki i Kultury na stanowisku profesora nadzwyczajnego w Katedrze Historii Sztuki Starożytnej i Średniowiecznej.

Szczegółowe informacje pod linkiem: http://upjp2.edu.pl/edumod/pracownik/376/

 

 

 

 

 

Dr Józef Wroński, historyk sztuki, zajmuje się dziejami i sztuką architektury sakralnej, m.in. kościołami krakowskimi w okresie PRL-u i Bazyliką Matki Boskiej Bolesnej w Limanowej.

Szczegółowe informacje pod linkiem: http://upjp2.edu.pl/edumod/pracownik/384/

 

Uniwersytet Papieski Jana Pawła II w Krakowie Wszelkie prawa zastrzeżone przez Uniwersytet Papieski Jana Pawła II w Krakowie 2017